خواهرانم

نه چون دریا که گاه خاکستری ست

به سان آسمانند

همیشه آبی!

شمیم که چون نامش غرق بهار است

و سارا

هم پرواز سارها

هر بهار

از زمستانهای دور

به خانه می آید

     و خانه غرق ترانه می شود

و من تا دیدارتان

    خیره به آسمان

                چون ماه آرام می گذرم

                                       از تمام فصلهای نبودنتان...