براي آبادان عزيز كه امروز بعد از 10 سال دارم ميرم به آبادان...  كه يادآور خاطرات خوبيست خاطراتي به طراوت يك صبح اسفند آبادان... دانشكده نفت، بوي گس پالايشگاه، بازار كويتي ها، هتل آزادي و ...

دارم مي رم به آبادان بعد يه عمر دوري و غم

آب و هوا عوض كنم با شرجي هاي دم به دم

شرجي داري گرما داري مردم با صفا داري

اگه بگم چيا داري قصه ميشه زياد و كم

از اميري از ته لنجي از سينما و از بريم

از اين بگم از اون بگم؟ كجا برم كجا نرم؟

آي آبادان! آي آبادان! گريه امونم نمي ده

دوباره مثل قديما ميام پيشت عاشق مي شم

عاشق شدم يادت مي آد؟ يادت مياد اون شبا رو؟

كه پرسه مي زد دلامون تو كوچه هات قدم قدم

آخ كه چه خوب مي گفت يكي : "خاك تو دومن مي گيره"

دارم ميام دارم ميام با گريه هاي دم به دم

اون روزا رفتن و نرفت ياد تو از خاطر من

حتا اگه نبينمت مهرت نمي ره از دلم

اون بوي "گس" رو دوست دارم اون مردم بي ادعا!

جون سيد عباس راس مي گم فكر نكني لاف مي زنم!

شعري از استاد عبدالجبار كاكايي

از وبلاگ شخصي ايشان: http://www.jabbarkakaei.blogfa.com/

شب کوتاه

 

بر شانه های این شب کوتاه

پاشیده گرد نقره ای ماه

 

دل خسته اند عارف و عامی

لب بسته اند عاقل و آگاه

 

افتاده است کوچه و میدان

در دست چند گزمه ی گمراه

 

شور است بخت هرکه نگرید

بر یوسفان زندان در چاه

 

شنگ است حال هر که نفهمد

لبخند های پنهان در آه

 

با آنکه نیست محرم و مونس

با آنکه نیست همدم و همراه

 

این بخت خفته دیر نپاید

می تابد آفتاب به درگاه

براي سحرم

چون پرنده اي

             خيس از باران پاييز

آشيانم دستهاي تو شدند

                 كه تجسم خورشيدند

و من هزار غرل خواندم

                                  به گوش باد

و هزار ستاره چكيد از شب چشمانم

                                              تا باور كني

                                                     نمي روي از ياد

زيباييت را

         باد در گوش درخت زمزمه مي كند

كه مي شكفد اينگونه

      رنگ رنگ

طراوتت

يك جرعه ابر بهاري ست

               در آغوش آبي آسمان

با من بگو

از كدامين مشرق سر كشيده اي

كه شب از صداي آمدنت اينگونه مي رمد؟

شب آرام خوابيده

 وباد

صداي آمدنت مي دهد

ستاره چشم به راه ماه

و من گوش به صداي باد...

از وبلاگ سمارق...

پیرهن گلدار تو روی ریجه

مرسنه ماره واز به ای نتیجه

که بلبل نیشسته روی شخه

از بوی پیرهن تو گیج و ویجه

میگی مو از برار تو مترسم

که ریش دره ،چپی دره ،بسیجه

بری مو که عاشقم و اسیرم

هر چه سپاه و ارتشه هویجه

تازه مرادعلی سه چار پنج روزه

رفته تو خط خواهرت خیدیجه

حالا تو اکثریتم ، برارت

نون اضافه تو ساندویویجه

شمع از نگاهم شعله مي كشد

و من آب مي شوم

         پروانه در طواف شمع مي فروزد

                          و شمع در نماز ميت پروانه

تا گفتم خداحافظ

    خدا در بغضم گريست

                ستاره فرو ريخت

و ماه

          واژگون در نگاهم رقصيد    

برای مولای قلبم

در سرزمین قلبم تنها امام تویی

و من

          -مسافر این شهرهای شب پیمان-

نشان قدمهای پر صلابت تو را دنبال می کنم

                                 "کجا نشان قدم نا تمام خواهد ماند؟"

فریاد خاموش تو را هر گاه از لبهای عطشناک زمین -چاه- می شنوم

چو بید بر سر ایمان خویش می لرزم که

                             "چهره خورشید شهر ما دریغا سخت تاریک است"

***

تو تمثال عدالتی

        و خونی که از قامتت می چکد عصاره تقواست

ذوالفقار از نیام بیرون آر که معاویه و عبدالرحمن و ابوموسی

            تیغ و طلا و تسبیح بر دست کشیده اند و

            قاسطین و ناکثین و مارقین صفها کشیده اند

بر منابر خلافتت خطبه ها می خوانند

               تطهیر شب و تکفیر خورشید می کنند

***

ای آشنا به اسرار آسمان

          ای همراز زمین -که در شگفتم هنوز چگونه پا بر جاست-

از داغ توست که شب هنوز سیه می پوشد

                 و گیسوان نخلهای کوفه پریشان و بی تاب است

نامت چون آسمان بی کران و چون کوه پر صلابت است

نام تو بر من و ایمان من بر تو است

                        نام تو وزن شعرهای من است

دستهایم از شنیدن نام تو می لرزند

              و بر دفترم اشکهای یتیمان کوفه می لغزند

                        که از آن صبح سعادت دیگر صدای قدمهای تو را نشنیده اند

و من

        همچنان

              نشان قدمهای پر صلابت تو را دنبال می کنم

"کجا نشان قدم نا تمام خواهد ماند؟"

باز هم از قیصر نازنین برای این شبهای بارانی...

دیشب باران قرار با پنجره داشت

رو بوسی آبدار با پنجره داشت

یکریز به گوش پنجره پچ پچ گرد

چک چک چک و چک چکار با پنجره داشت؟

می سُری از گونه های ترک خورده ام

        چو باران ظهر تابستان

و من

         ابر می شوم

                    در آغوش آرامشت