پل مي زنم

          از اين شب شرجي

با گيسوانت

        تا بوسه بر خورشيد زنم....

به سر انگشت نگاهت سوگند

راز اين قلب خموش

خبر از آمدنت مي گويد

اين كه من دلتنگم

            اين كه من خاموشم

                      خبر از حادثه اي ست

                                      مژده آمدن خورشيد است...

شاعرانه اي از وبلاگ http://rezasheibani.parsiblog.com:

پرنده وار در این های و هوی طوفان ها

به سویت آمده ام از هراس انسان ها

از اضطراب خودم را به شیشه می کوبم

روا مدار بمیرم کنار ایوان ها

کجایی ای که در آغوش مهربان دادی

شبی پناه به گنجشک خیس  باران ها

مگر نه این که همان خانه است این خانه

که مانده است به جا از گزند دوران ها

مگر نه این که همین جاست خانه ی رویا

که می رهاند مرا از هجوم هذیان ها

همان اطاق که با آن سکوت کاه گلی

حکایتی ست هم از کاخ ها ...گلستان ها

حکایتی ست هم از تاج های رفته به باد

حکایتی ست هم از سرنگونی خان ها

بیا ببین که چه بر من گذشت بعد از تو

چه درد ها که گرفتم ز دست در مان ها

چه زود پیر شدیم و چه زود خرد و خمیر

در این زمانه ی جولان آسیابان ها

عصا به دست بیا با بهار روسری ات 

بیار آب که لب تشنه اند گلدان ها

درخت توت به شیرین زبانی اش باقی ست

چشیده است ولی تلخی زمستان ها

در این اطاق قدیمی به روی طاقچه ها

هنوز بوی تو را می دهند قرآن ها

بیا و باز کن آغوش مهربانت را

که سخت خسته ام از خشم این خیابان ها

صدای غر زدنی مهربان نمی آید

شکسته است پس از تو غرور قلیان ها

بیا که بی تو ترک خورده است بغض اطاق
و زیر طاقچه طاق است طاقت جان ها
....
شکست بغض و فرو ریخت خانه ی رویا
و گریه باز مرا داد دست باران ها
رضا شیبانی

اين شعر بسيار زيبا رو از وبلاگ يكي از دوستان و همشهريان عزيز نديده ام گذاشتم. به وبلاگش سر بزنيد سرشار از شاعرانگي ست:

http://somarogh.blogfa.com

مگم سلام علیک قربون او مرامت

مگه بوگو چی قصده دیری از ای سلامت؟

مگم ای حرفا چیه ؟ ای که میام به اینجه

فقط موخام بگم که خیله توره موخامت

مگه بگو بیبینم ضامن خوب ریدیف رفت

چی بود ای ماجرای پیگیرییای وامت؟

مگم آقا بی خیال ضامن و مامن چیشه ؟

ضامن اصلی تویی که وام مدن به نامت

مگه ای صغرا کییه ؟که دست و پاته بسته

مخی بیام به خوابش ،بندزمش تو دامت ؟

از خجلت میمیرم ، مرم تو خط مردم

مگم آقا چی همه میین به احترامت

مگه نگفتی اسمال! چه کار کنم ردیفه

بری چی هی جویده ، جویده یه کلامت  ؟

تکون تکونم مدن ، دست وپامه گیریفتن

صداشا هی می پیچه ، محوه تو ازدحامت

غش مکنم میفتم دست و پامه میگیرن

خواب می بینم مپرسن بگو کییه امامت؟

مگم سلام علیک قربون او مرامت

فقط موخام بگم که ، خیلیه آقا موخوامت

كوچه باغ حادثه ساكت و سرد

            صبح در چنگ شب تار اسير

ناگهان

           بارش نور

ناگهان

           گرمي عشق

خبر دارم كه چشمات هواي ما رو داره

خبر دارم تو چشمات اشك شده صد ستاره

آهاي آهاي ستاره! كي مي رسي دوباره

بي تو شده اين دلم يه ابر پاره پاره

دست دلم رو بگير، ببر منو از اينجا

اينجا تمومه فصلاش پاييزه بي بهاره

آهاي آهاي خانوم گل! خبر داري دوباره

اين دل پاره پاره هواي گريه داره؟

...

خبر دارم كه چشمات هواي ما رو داره

خبر داري دل ما هواي شما رو داره؟

صدايت

سِحر سكوت است

جادوي آرامش

       و دستانت

                  نوازش خورشيد است بر گونه گندمزار

ني دانم آفتاب از نگاه تو سر ميزند يا چشمان تو خواهران خورشيدند

كه من

       اينگونه فروزانم

                در اين زمهرير شب

نگاه مي كني

و من

                آب مي شوم

مي خرامي

و من

               شعله ور مي شوم

مي گذري

و من

                خاك مي شوم

مي روي

و من

                 بر باد مي شوم

...

گلویم

ابری ترین تکه آسمان است

اما

با من بگو

باران چرا همیشه از چشمهای تو آغاز می شود؟

چشم تو

چشم تو

چشمه جوشان امید

ای خورشید!

از فراسوی افق پرتو چشم تو دمید

               چشم تو پنجره ای رو به خیال

                         باز کن پنجره را تا پر و بالی بزنیم

                                       از قفس رسته و بر بام سرور

باده بی پرده زنیم...

       چشم بر هم مگذار

                           که درخت جانم

                             اگر از پرتو چشم تو نگیرد امید

پژمرد

تا به ابد

             و نگیرد بر و بار

                                نه امید بهار

                        نه به باز آمدن چلچله ها رو به دیار

به خواهران آبی ام

خواهرانم

نه چون دریا که گاه خاکستری ست

به سان آسمانند

همیشه آبی!

شمیم که چون نامش غرق بهار است

و سارا

هم پرواز سارها

هر بهار

از زمستانهای دور

به خانه می آید

     و خانه غرق ترانه می شود

و من تا دیدارتان

    خیره به آسمان

                چون ماه آرام می گذرم

                                       از تمام فصلهای نبودنتان...

شکل یک هفت در آن اوج خیال

یک صدا

یک فریاد

و دگر خاطره ای از پرواز.

آسمان قلب من از چشم تو نورانی است

ابرهای دیده ام از یاد تو بارانی است

در هوای خیس امشب، ای مه خورشید رو!

گر نتابی بر دلم هر لحظه ام آبانی است

به ياد قيصر نازنين...

 اي روز آفتابي !

اي مثل چشم هاي خدا آبي !

اي روز آمدن !

اي مثل روز ، آمدنت روشن !

اين روزها که مي گذرد ، هر روز

 در انتظار آمدنت هستم !

 اما

با من بگو که آيا ، من نيز

 در روزگار آمدنت هستم ؟

براي چشمانت...

در اين شب هاي بي فردا

ز چشمان تو مي جويم

طلوع صبح فردا را

در اين قحطي نور و عشق

ز دستان نجيبت بوسه مي خواهم

بوسه هايي گرم چون خورشيد

چو باران

چو باران بهاران

بي خبر

ناگاه

غران و وحشي

وحشي و از بند رسته

بر اين خشكيده قلبم پاي بگذار

بنوشانم

ز جا بر كن تمام هستي ام را

كه در پاي تو جان دادن

به از افروختن

سوختن

و به دست باد بي سامان به هر بيغوله رفتن

تو را من چون صداي باد و باران دوست دارم

                                     تو را من همچو جانم دوست مي دارم....