در خاطرات برفي ام

دستانت

           اهتزاز خورشيد است، آرامش شبهاي سرد هراس

در اوج بي قراري، مي آمدي

و من مي شكفتم از دوباره وزيدنت

چون درخت پير باغچه كه غرق شكوفه مي شد با بوي هر بهار


آه مي كشم از نديدنت

و آسمان پنجره ابري مي شود

                                   تا گريه اي بي امان

                                آهي دوباره باقي ست...